Bio

Ik heb er altijd van gedroomd om schrijfster te worden. Misschien is het een van de redenen waarom ik Germaanse filologie ging studeren. Maar ik wist nooit waarover ik kon schrijven. En toen kreeg ik, in 2012, na de geboorte van mijn derde zoontje, een kraambedpsychose, werd ik driemaal opgenomen, en overwon ik een depressie. Plots wist ik waarover te schrijven. ‘Kortsluiting in mijn hoofd’ verscheen in september 2014 als een vorm van verwerking van wat ik had meegemaakt, als mijn recht van antwoord, als een aanklacht tegen de psychiatrie. Ik trok de wereld in met mijn boodschap. In scholen, in ziekenhuizen, bibliotheken gaf ik lezingen, workshops om het taboe rond geestelijke gezondheidszorg te doorbreken, om te ijveren voor een meer humane psychiatrie, maar vooral om een verhaal van hoop te brengen.

jongens lage resolutie
lezingen.png

Inusssen zijn er nog boeken gevolgd. ‘Uitgedokterd. Van dwang tot veerkracht in de psychiatrie’ (2016).  Over hoe het beter kan in de geestelijke gezondheidszorg. ‘Lena’ (2017), mijn fictiedebuut, een novelle die ik schreef in opdracht van Te Gek!? En in september 2019 verscheen “Pssst, het grote weetjes en niet weetjesboek over psychische … euh … je weet wel,” een non-fictie kinderboek voor lezers vanaf 10 jaar dat uitlegt wat psychische problemen nu precies zijn. Dat kinderboek is voor mij ontzettend belangrijk. Omdat het er niet was toen ik, toen de kinderen het nodig hadden. En omdat het me toonde wat ik echt wil: het verschil maken voor kinderen, elke dag opnieuw.

theater.png

‘Dat probeer ik in mijn baan als lector Nederlands aan de lerarenopleiding lager onderwijs van de AP Hogeschool, door mijn studenten een open blik mee te geven, en de liefde voor kinderboeken. Zo kunnen zij op hun beurt het verschil maken voor zovele kinderen. 

Maar ik wilde het zelf ook ondervinden, en daarom startte ik in 2018 met onze eigen opleiding lager onderwijs, een zot idee vonden veel van mijn collega’s, maar geloof me, ik heb al zottere dingen gedaan. In juni 2020 studeerde ik af. Die ervaring was ontzettend verrijkend. Het heeft me een betere lerarenopleider gemaakt, maar het heeft me nog meer doen beseffen dat leerkrachten tonnen respect verdienen en een cruciale schakel vormen in het mentaal welzijn van kinderen. 

Dat mentale welzijn ligt me nauw aan het hart. Daarom richtte ik in 2017 de website Psychosenet.be op waarvan ik 3 jaar webredacteur was. Ik organiseerde een masterclass Herstelgerichte Psychiatrie aan de universiteit Gent en ik zetelde in de Hoge Gezondheidsraad om een advies te formuleren over hoe we moeten omgaan met psychiatrische diagnoses. In 2020 stopte ik met die activiteiten, omdat ik voelde dat het tijd was voor iets anders. Ik schreef het boek ‘Ben ik dan nu weer normaal? (2020), als vorm van afscheid van de geestelijke gezondheidszorg. Over de zoektocht naar mezelf, over de ‘overdiagnosticering in het onderwijs’, over ‘normaliteit’. 

Onderwijs en geestelijke gezondheid zijn centrale thema’s die je terugvindt in mijn werk. Maar er is nog zoveel meer dat me boeit. Tuinieren, reizen, kinderboeken, hardlopen. Mensen hebben me in een hokje willen stoppen, maar ik pas er niet in, ik heb, net als andere mensen, zoveel rollen die me maken tot wie ik ben. Schrijfster, leerkracht, actrice, vriendin, zus, vrouw, maar vooral mama. 

opiniestukken.png

Mijn drie zonen, Jip, Lom en Zen zijn mijn grote inspiratie. Elke dag halen ze wel een of andere gekke stoot uit, van ballonnen opblazen met hun scheetjes tot onderbroekenwedstrijd met 21 exemplaren over elkaar. 

Samen met mijn man zijn ze mijn vier ridders. Door hen voel ik me elke dag weer een prinses.  Zij het wel eentje die tegen een stootje moet kunnen! 

Volg onze avonturen op Instagram